Start!

The lost songs - found again

2010-06-16T11:01:00.000-07:00

Walking in Tokyo is a very nice experience. Big roads, empty footpaths, no pollution, greenery around, mild weather and absolute safety - it feels blessed to be walking. And such walks invariably result into some philosophical thoughts.

Five -Six months after I'd bought iPhone, I was walking to a friend's place. He used to stay near Tokyo Tower which was a good 5 km from my home. And I started thinking how much dependent I had become on iPhone. I could not imagine a train ride in the morning without bbc news podcast, nytimes and wsj, lunch without checking twitter and facebook, evenings without songs, weekend train journeys without games, songs and maps. I didn't know how I was surviving before iPhone. Medium of entertainment after a period becomes a prime dependency. Think of the internet. How did people stay in foreign countries when there was no Internet? What did people do when there were no radios? 150 years before that, when there were no newspapers?

Fast forward by one year- and am actually surviving w/o iPhone. Started listening to radio in Mumbai, but the old charm is gone. There are 10s of channels, but none can make me want to tune into. Marketing has taken precedence over content. RJs think lack of knowledge and preparation can be hidden if they use slang and bright adjectives.
In the sadness that this realization brought, I remembered the AIR days -Vijay Raghav Rao's flute recital caught on Hubli or some such station out of pure luck on a quiet late night, Satish Vyas's unforgettable Chandrakaus broadcast, Harsha Bhogle's thrilling commentary of the Hero Cup semifinal, beautiful unheard Marathi songs played in the morning on Mumbai station.

And then I thought of finding these Marathi songs on internet which I could never find in any music stores. That completes a circle- a new medium giving me back what the old medium had introduced to. Here's a list of the Marathi songs that I found-

1. This song I'd heard in 90s. Seems they have come up with a collection of Ramds Kamat's old songs in 2007. http://www.hummaa.com/music/song/Ya+Viraat+Gaganakhali/135654

2. http://music.guruji.com/redirects/redirectplay.php?target=http%3A//www.hummaa.com/gurujipoplayer.php%3Fid%3D135012&vertical=music&songPos=1&playPos=0&title=%3Cb%3EPanyatale%3C/b%3E%20%3Cb%3EPahata%3C/b%3E%20-%20%22Sobati%22&weakresult=0

3. http://www.musicindiaonline.com/album/72-Marathi_Bhakti_Geete/16770-Naam_Sankirtan/#/album/72-Marathi_Bhakti_Geete/16770-Naam_Sankirtan/
- 7th song. Maya javal nase ya

4. http://www.in.com/music/disco-dhamalmarathi/songs-49673.html
-Shalela Nightana song

5. http://aflatune.com/#content/Bhavgeete/Vakalya_Disha_Fulun

6. http://aflatune.com/#/content/Bhavgeete/Sarva_Sarva_Visaru_De

7.http://aflatune.com/#/content/Bhavgeete/Un_Aso_Va_Aso_Savali

8. http://www.musicindiaonline.com/list_albums/i/89-Marathi_Compilation/280-Suresh_Wadkar/#/album/89-Marathi_Compilation/11495-Dayaghana/
Song 11- tujhech roop

9. http://music.guruji.com/redirects/redirectplay.php?target=http%3A//www.smashits.com/player/flash/flashplayer.cfm%3FSongIds%3D165701&vertical=music&songPos=1&playPos=0&title=%3Cb%3ETalvyaver%3C/b%3E%20%3Cb%3EMendicha%3C/b%3E&weakresult=

10. Still not found- Hasalis Ekda Bhijalya Sharad Rati ( Singer Bhupendra, Music Ashok Patki)

Bipin Nadkarni movies

2009-06-20T23:50:00.000-07:00

श्वास चित्रपटानंतर मराठी चित्रपटांनी कात टाकली. सुरुवात करुन देण्यास श्वास कारण झाला, एवढेच माझ्या लेखी त्याचे श्रेय. मला तो चांगलाच बटबटीत आणि एक सामान्य प्रतीचा चित्रपट वाटला होता/वाटतो. melodramatic.

या काळात, बिपिन नाडकर्णी या दिग्दर्शकाचे दोन चित्रपट प्रदर्शित झाले. उत्तरायण आणि एवढसं आभाळ.

दोन्हीही आवडले. उत्तरायण मी बराच आधी पहिला होता. आज एवढसं आभाळ् पाहिला.

सुरेख कथा - आणि दोन्ही चित्रपटांत मांडणी अतिशय संयतपणे केली आहे.

कित्यकदा चित्रपट पाहिल्यावर लोक चित्रपट आवडला, कारण काय सुरेख गाणी होती, काय जबरी acting होती अशा प्रतिक्रिया देतात. ते एका परीने दिग्दर्शकाचे अपयश म्हटले पाहिजे. अभिनय, संगीत, छायाचित्रण ही सगळी साधने आहेत्, त्याला काय म्हणायचे आहे ते प्रेक्षकांपर्यंत पोहचवण्याची.

या कसोटीवर नाडकर्णी १०० तक्के यशस्वी होतात.

माझ्या collection मधे highest rating. दोन्ही आवर्जून पहा.

प्रतीकात्मकता

2008-11-23T17:26:00.000-08:00

( काय भारदस्त title जमले आहे!)

हल्लीच 'वाटेवरले सोबती' हे विजय पाडळकरांचे पुस्तक वाचले. वाचता वाचता मनात कायमच्या घर करुन राहिलेल्या व्यक्तींविषयी आहे. व्यक्तिरेखा म्हणत नाही, कारण या व्यक्ती मनात राह्तात त्या निव्वळ लेखकाने निर्माण केलेले पात्र म्हणून नव्हे, तर खरोखरच भेट झालेल्या जिवंत माणसांसारख्या. कोरडी समीक्षा नाही किंवा अगदी बाळबोध 'हे असे असे घडते' छाप गोषवाराही दिलेला नाही. कलाकृतीशी ओळख होईल आणि प्रत्यक्ष वाचण्याची इच्छा होईल अशा प्रकारे लिहिले आहे.

पण एकंदरीतच पुस्तकांविषयी लिहिताना लोकांना त्यामागची प्रतीके शोधाविशी का वाटतात, कळत नाही. कित्येकदा, खुद्द लेखकाच्या मनात नेहमी 'मला अमुक एक गोष्ट मांडायची आहे. त्याचे प्रतीक म्हणून मी आता हे असे-असे लिहितो' असली भावना असेल, हे पटत नाही. कारण, जे काही सांगायचे आहे, ते सरळ सांगायला कसली आडकाठी आहे? आणि सामान्य वाचक- म्हणजे आमच्यासारखे :)- किती वेळा हे याचे प्रतीक आहे बरे का, असला विचार करतात? की मग कोणतीही कलाकृती महान ठरवायची असेल, तर तिने काहीतरी प्रतीकात्मकरित्या सांगितलेले असलेच पाहिजे असा नियम आहे की काय्, असेही वाटून जाते.

बरेचदा मात्र काहीतरी संदेश द्यायचा म्हणून केलेले लिखाण इतके सुरेख उतरते, की पुढे काळ बदलला, त्या समस्यांना फारसा अर्थ राहीला नाही, तरी ते पुन्हा पुन्हा वाचले जाते. याचे एक उदाहरण म्हणून 'वायफळाचा मळा' हे चिं. वि. जोशींचे पुस्तक सांगता येईल. त्याची प्रस्तावना वाचली, की त्या कथा कोणत्या उद्देशाने लिहिल्या होत्या याची कल्पना येते. आज त्यातील बरेच problem अप्रस्तुत असले, तरी ते पुस्तक तितकेच अफलातून वाटते. म्हणजे, प्रतीके अल्पजीवी ठरली, पण ती मांडणार-या गोष्टी evergreen.

मला ईसापनीतीच्या गोष्टीदेखील वाचायला आवडत,आवडतात. त्यांचे तात्पर्य कधीच सांगता आलेले नाही. गोष्टीच्या खाली लिहिलेले असेल, ते गोष्टीचे तात्पर्य!

चित्रपटांच्या बाबतीत हे आणखीनच complex होते. आणि याचे एक मुख्य कारण blogs वर लिहिली जाणारी 'आस्वादक समीक्षा' हेही कदाचित आहे :)

तात्पर्य़ : बोंबला, हे हवेच आहे का?

Where are the blogs written for readers?

2008-06-14T21:57:00.000-07:00

I think in Marathi. But blogging in Marathi is difficult. Not sure how others do it. Do they write in Marathi on paper and then just copy that?

Of course this depends on what kind of stuff you are writing. If it's a story, probably you have some rough structure ready in your mind and then you write it. If it's a suspense story or somhing with a twist at the end , then generally writing is executed as a project with all the drafts and characters ready. Same for novels.

The question here is more about free form of writing. Something akin to what I've seen on Abhijit Bathe's blog.

I see more and more bloggers , who write something else than just a diary kind of stuff, are leaning towards this kind of free form of writing. To a certain extent this is nice. But there's a danger there- when you feel the need of reading something that has entertainment value, this kind of writing cannot satisfy it. Of course, somebody could argue that it is not written with the intention of entertaining others. The writer writes because he needs to ; not really for the readers.

Where are those master storytellers who have a story to write and who are first and foremost catering to the readers? Call my taste cheap and ordinary, but am looking for such blogs..

एक दुर्लक्षित विनोद्कार

2008-05-19T04:02:00.000-07:00

विनोदी लेखन ही एक अवघड गोष्ट आहे. हे स्वानुभवाचे नसून समीक्षकी बोल आहेत. आम्ही बालपणापासूनच वि. आ. बुवा, राजा राजवाडे आणि त्यांच्यासारख्या कित्येक लेखकांचे वाचन केल्याने ( पुर्वायुष्यातल्या चुका लपवून काय मिळवणार आम्ही?) विनोदी लिखाणाचा कधी प्रयत्नच केला नाही. विनोद जमला नाही की काय, कोणीही येरू टपल्या मारून जातो. कविता, तात्विक लिखाण यांचे तसे नाही. कशाचा अर्थ काय यात वर्षेच काय्, शतकेही निघून जाऊ शकतात.

असेच एक दुर्लक्षित विनोद्कार हल्लीच आमच्या वाचनात आले. हर्षद सरपोतदार म्हणून. पाप्याचे पितर नावाचे त्यांचे श्रीविद्या प्रकाशनाने १९९६ मधे प्रसिद्ध् केलेले पुस्तक आहे. निव्वळ अफलातून्! त्यानंतरही एक पुस्तक आल्याचे ऐकिवात आहे, पण मिळाले नाही.
आम्ही वाचलेल्या पुस्तकातला एक निवडक उतारा वाचा पुढील पोस्ट मधे.

No Risk = Big Risk

2007-10-18T10:16:00.001-07:00

Taking no risk is a big risk.

Though I heard this yesterday for the first time during the training of Fundamental Analysis, immediately it clicked to me. The discipline of FA is a fantastic one. You have to be a Sherlock Holmes to be a good analyst. Observing the facts as they are - which is not as easy as it sounds; you'll realize this only after you've burnt your fingers at least once and your postmortem reveals that you failed to notice something very simple which caused the damage-, using these observation to build your theory, patience, confidence and at the same time humbleness to be a student forever are the characteristics that make one a good FA.

More than anything else, FA needs common sense. Apply simple things in life to the market and results will be amazing.

I think the reverse is very true as well. Looking at the market, it's obvious that taking no risk could be one of the biggest risks. Isn't it so in life as well?

Magsaysay for Sainath

2007-08-01T10:55:00.000-07:00

"As the economy surges, matters that call for the urgent attention of the public and government are ignored in favour of film starlets and beauty queens, the stock market and India's famed IT boom . Sainath has taken a different path. Believing that 'journalism is for people, not for shareholders', he has doggedly covered the lives of those who have been left behind", reads the citation of the Magasaysay prize.

Read his works here.

The Hindu, the daily Mr. Sainath works with, is arguably the best Indian newspaper

Talking about the most important issues that my government faces: my FM never seems worried over tens of farmers committing suicides daily , but the BSE sensex falling by 500 makes him lose his sleep, India's loss in the first round of World Cup cricket is the prime concern of my agriculture minister and my leader of opposition is occupied with the thought of how he can manage cross voting to get his 85 yrs old candidate installed as the next President.

गोष्टी घराकडील

2007-02-01T08:43:00.000-08:00

गोष्टी घराकडील मी वदतां गड्या रें
झाले पहा कितिक हे विपरीत सारें
आहे घरातचि असे गमते मनास
ह्या येथल्या सकळ वस्तु उगिच भास

- केशवसुत

Song in loop

2006-12-21T09:46:00.000-08:00

The biggest advantage of listening to songs on a pc instead of cassette player/CD player is that you can repeatedly listen to the same song without having to rewind each time. A time comes when you unknowingly start singing it to yourself in mind. In a passing moment you sing some line of the song without realizing or try to give rhythm on your table. The difference between singing the line to yourself or aloud is blurred for that moment. Somebody around you gives you a puzzled look. You are not in a mood to explain. You smile or completely ignore the person.
Today's song in loop for me was:

Ek parvaaz dhikhayi dee hai
Teree aavaaj sunaayi dee hai

पाडस

2006-09-28T23:39:00.000-07:00

बरेच दिवस पाडस हे राम पटवर्धन अनुवादित पुस्तक वाचायचे होते. काल त्याचे पहिले प्रकरण वाचले आणि थांबलोच. ज्योडी जसा आनंदाने झिंगून जातो तसेच मला हे प्रकरण 'चढले'. त्यात ज्योडीला लाभतो, तसे आनंदी दिवस अगदी मोजकेच - ते यावे लागतात, आणता येत नाहीत. लौकिकार्थाने इतर चार दिवसांसारखाच एक दिवस. इतरांच्या दृष्टीने काही विशेष न घडलेला. पण मनात दाटलेल्या अतीव समाधानामुळे स्वतःवर आणि एकंदरच जगावर खूष असण्याचा. ईर्ष्यापूर्तीचा, काहीतरी जिंकल्याचा, काहीतरी मिळवल्याचा असे सगळे आनंद जिथे थिटे पडतात अशा निर्भेळ, निर्हेतुक सुखाचा.

मला शाळेत कधीतरी वाचलेल्या 'श्रीनिवास पानसेचे अंगण' या गोष्टीची आठवण झाली.

पुस्तकनिष्ठांची मांदियाळी

2006-05-28T00:54:00.000-07:00

खरे म्हणजे आज मी आवडत्या पुस्तकांविषयी लिहायचे ठरवले होते. मंजिरीने tag केलेला खेळ पुढे सुरु ठेवण्यासाठी.पण दुसरेच काहीतरी लिहीत बसलो. आत आठवतात ती पुस्तके लिहून टाकतो.

१.शेवटचे वाचलेले वा विकत घेतलेले मराठी पुस्तक -
छायाप्रकाश - नरहर कुरुंदकर

२. वाचले असल्यास त्यावर थोडक्यात माहीती
आणीबाणीच्या काळात लिहीलेल्या लेखांचे संकलन. कुरुंदकरांच्या लेखनाचे वैशिष्ट्य म्हणजे तर्कशुद्ध विचार, ते मांडण्याची प्रभावी शैली आणि ते समजावून देण्याची सुरेख हातोटी.

३. अतिशय आवडणारी/प्रभाव पाडणारी ५ मराठी पुस्तके
बनगरवाडी - माडगूळकर
माणसे- अरभाट आणि चिल्लर - जी. ए.
मी एस एम - एस्. एम्. जोशी
शारदा संगीत, वनवास, पंखा - प्रकाश नारायण संत्
अनुवादित - वंशवृक्ष - S.L. Bhairappa, चौघीजणी इ.

(या यादीत काहीतरी गडबड आहे. पु. ल., चिं. वि. अणि मिरासदारांची सगळी पुस्तके टाकली पाहिजेत इथे.)

४. अद्याप वाचायची आहेत, अशी ५ मराठी पुस्तके-
* - शांता शेळके
*- गोवंद तळवलकर
*- व्यंकटेश माडगूळकर्
बाकी शून्य, लमाण्, ह्र्दयस्थ, आत्मरंग, बापलेकी ई.

५. एका प्रिय पुस्तकाविषयी थोडेसे -

... पुढील वेळी लिहीन.

तळवलकरांच्या लेखाचे निमित्त

2006-05-28T00:20:00.000-07:00

आज म. टा. मधे गोविंद तळवलकरांचा लेख आला आहे. पहिल्या पानावर. http://maharashtratimes.indiatimes.com/articleshow/1581098.cms
बाकी संपूर्ण अंकात वाचण्यासारखे काहीही नाही. तळवलकर लिहीतात, हे सरकार सोनियांनी बरखास्त करुन टाकावे. लेखातील मुद्यांशी असहमत होण्यासारखे काही नाही. परिस्थिती वाईट आहेच. परंतु, सत्ताबदल हेच याचे उत्तर आहे काय? विलासराव देशमुख यांच्यात काही करुन दाखवण्याची इच्छा आणि धमक दिसत नाही. सेना -भाजप कसे बसे टिकून आहेत. समर्थ राजकीय नेतृत्व एकही नाही. तेव्हा सरकार बरखास्तीने काय साध्य होणार नाही. तळवलकरांचा उद्वेग समजण्यासारखा आहे. पण त्यावर उपाय काय हे मात्र कळत नाही.
जानेवारीपासून ३६० शेतकरी आत्महत्या करतात आणि विधान परीषदेत प्रमोद नवलकर चर्चा करतात fashion show मधील wardrobe malfunction वर आणि मागणी करतात त्याची पोलिस चौकशी करण्याची. या मृत्यूंपेक्षा, त्यावर सरकारला काही कृती करण्यास भाग पाडण्यापेक्षा, नवलकरांनी मांडलेले विषय अधिक महत्वाचे आहेत का? विरोधकांचे काम सरकारला पाडायचा प्रयत्न करणे, संधी मिळाली की कशावरुनही सरकारला कोंडीत पकडणे हे नसून, सरकारकडून योग्य प्रकारे समस्या सोडविल्या जात आहेत की नाहीत हे पाहणे असावे असे यांना वाटत नसावे.
यास माध्यमेही जबाबदार आहेत. "अभिषेक-ऐश्वर्या कुंडलियाँ मिली" ही यांची breaking news. जर शेतकर्यांच्या समस्या, आत्महत्या या बातम्या मुख्य नसतील,त्यांना बातमीपत्रांत जागाच नसेल, तर लोकांना त्या कळणार कशा? सरकारला त्यासाठी जाब कोण विचारणार? da vinci code ला विरोध आणि फना गुजरातेत प्रदर्शित होत नाहीत या मुख्य बातम्या आणि मृत्यूंचे उल्लेखही नाहीत. प्रसिद्धीलोलूप लोकप्रतिनिधी तरी कशाला या मुद्दांवर बोलतील? तसे मृत्यूंचेही उल्लेख होतात. कोणी एक नफिसा जोसेफ नावाची मॉडेल आत्महत्या करते, त्याची चर्चा चालते आठवडाभर. त्या बातमीच्या निमित्ताने अजून काही celebrities च्या प्रतिक्रिया दाखवता येतात, तिच्या खाजगी आयुष्याचे वाभाडे काढता येतात आणि वाहिनीचा TRP वाढवता येतो. Times group च्या जैन मंडळींना तर क्षमाच नाही. TOI चे म. टा. चे tabloid बनवून ठेवले आहे.( म. टा. तील मराठी तर वाचवत नाही. पुढील वाक्य पहा:- 'विजया चौक नावाचे झंझावात शांत झाले'. यंव रे पठ्ठे! तो झन्झावात नाही, ते झन्झावात ? आणि हे अपवादात्मक उदाहरण नाही.दररोज अशी भरपूर वाक्ये असतात. बिघडलेली भाषा हा एका सर्वस्वी वेगळ्या लेखाचा विषय होईल.)
मुंबई सारख्या ठिकाणी रस्ते, सांडपाणी निचरा,पाणीपुरवठा या basic infrastructure (याला मराठी शब्द काय?) ची दयनीय स्थिती असताना , शिक्षण क्षेत्रात बजबजपुरी माजलेली असताना (आरक्षणाविषयी बोलत नाही आहे. अभियांत्रिकीचे प्राध्यापक पहा. विशेषकरुन संगणक विभागचे. आहा, धन्य ते शिक्षक जे screensaver ची print-out काढून आणायला सांगतात.) कोणत्या प्रगतीच्या गप्पा आपण मारतो कळत नाही.

माकडाच्या हाती शॅम्पेन

2006-05-07T11:19:00.000-07:00

आज नाटक पाहिले: माकडाच्या हाती शॅम्पेन. बर् याच दिवसांनी चांगले नाटक बघायला मिळाले. विवेक बेळे यांचे लेखन आहे. विषय वेगळा आहे आणि मांडणी सुरेख. माकडाची भूमिका करणारा आनन्द इंगळे अफलातून. त्याला दिलेली 'उदाहरण देउन समजावून सांगायची' लकब खासच. पुस्तकची भूमिका करणारा संदेश कुलकर्णी अगदी typical पुणेरी वाटतो. ह्याचे संवाद तर अफाट आहेत. "तू माझ्यासाठी मारामारी करशील का?" याच्या उत्तरादाखल हा सांगतो, पुस्तकांचा उपयोग कुणी मारण्यासाठी नाही करत.कधीकधी एखादा डास फारतर मारायला ठीक आहे. त्याने थेट कुणाला मारता येत नाही. माकड त्याला हे म्हणणे अधिक स्पष्ट करायला सांगतो. याचे उत्तर : गांधीजींच्या हातातली काठी इन्ग्रजांना मारण्यासाठी होती का? संदेश जाधव -चाकू-ठीक. कशालातरी हा उपमा देतो हे म्हणजे शंकराशी आंधळी कोशिंबिर खेळण्यासारखे आहे! शर्वाणी पिल्लेने काम छान केले आहे, विशेषतः दुसर्या अंकात अधिक प्रभावी वाटते. दिसलीआहे सुद्धा सुन्दर.

खरे म्हंजे आता या नाटकची कथा लिहायला पाहिजे. पण सगळे सांगत बसण्यात मजा नाही. प्रेक्षकांमधे मकरंद देशपांडे होता. पाटिल त्याच्याबरोबर चहा घेउन आले पहिल्या अंकानंतर.

http://makadachyahati.blogspot.com/

अनंत भालेराव

2006-02-22T06:46:00.000-08:00

अनंत भालेराव यांची पुस्तके वाचली आणि पहिली जाणीव झाली की तुकाराम , ज्ञानेश्वर माहीत असणे ही केवढ्या भाग्याची गोष्ट आहे. त्यांच्या लेखांची ( मांदियाळी मधल्या - मुळात मांदियाळी हादेखील सुरेख शब्द आहे. पसायदानात येतो. 'ईश्वरभक्तांची मंदियाळी'-) शीर्षके पहा :विधीचे जानीते, पक्षी होते विहंग झाले, बाबासाहेब परांजपे : आम्हावरी सुदर्शन घरटी करी.आणखी दोन पुस्तकांची नावेही अशीच आहेत : पळस गेला कोकणा हे प्रवासवर्णनाचे आणि आलो याचि कारणासी हे अग्रलेखांचे पुस्तक.

वेळेअभावी लिहायचे अर्धवट राहिले आहे. लवकरच हा लेख पूर्ण करेन.

मराठीत लिहायचा प्रयोग

2006-02-18T00:18:00.000-08:00

युनिकोड मधे कसे लिहावे हा बरेच दिवस पडलेला प्रश्न होता. software download करणे शक्य नाही इथे. परन्तु ही link http://www.hindini.com/tool/hug2.html सापडली आणि काम अगदी सोपे होउन गेले! वा बुवा , मजा आली ! आता फक्त ना. सी. फडक्यांचे प्रतिभासाधन पुस्तक मिळवले, की झालोच मी लिहायला सज्ज.
आज दोन छान लिन्क्स सापडल्या :
http://www.newsonair.com/regional.html
मराठी बातम्या ऐकायला सुरेख वाटते. लहानपणी दररोज रेडिओ ऐकायचो. ते आठवते.
http://marathiblogs.net/
सगळ्या मराठी blogs ची सूची आहे.

Bilaskhani Todi

2005-10-22T00:01:00.000-07:00

I have gotten into this weird habit of listening to Bilaskhani Todi at any time of day!
http://www.musicindiaonline.com/l/5/s/album.2903/artist.324/

Main culprit : Niladri Kumar's Dharohar album and 'Koyaliya Kahe Karat Pukaar' by Ajay Pohankar. It started with Prabhakar Karekar's concert in Akashwani Sangeet Sammelan (in Dec. 97, I guess). Veena Sahsrabuddhe's todi is awsome ('Suno more saiyaan'- record by Faountain i.e. Alurkar music house ).

This raaga belongs to Bhairavi thaat. That's why sounds somewhat similar to Bhairavi. Another raga from the same family: Komal Rishabh Asawari (I am not sure if I like this name more or the raaga).

http://www.loksatta.com/daily/20030223/loknad.htm

Few more samples can be found at :
http://www.sawf.org/newedit/edit06262000/musicarts.asp
Jitendra Abhisheki's clip on this site ('tyaj re abhimaan jaan guniyan ko') is marvelous.

S. M. Joshi's autobiography

2005-09-13T07:29:00.000-07:00

Recently I read autobiography of S. M. Joshi, titled ' mi- s.m.'( Continental prakashan, first ed: 1984.) Simple and impressive. Probably the best autobiography I've come across. SM's simplicity, honesty and dedication leave a deep impression.

Also read 'Maze naav Bhairappa' by S. L. Bhairappa. Appears more like a novel! And compared to his other novels, I dare say, not up to the mark.

Another autobiography worth mentioning here: Anantika (Anant Kanekar, Shrividya prakashan).

Jaidev

2005-05-20T07:02:00.000-07:00

I am talking about Jaidev, the talended music director, well known for hum dono (main zindagi ka saath nibhataa, allah tero naam, abhi na jao chhodkar) and gharonda (do deewane shehar mein, ek akela is shahar mein).

Jaidev was a brilliant Sarod player. He was disciple of ustad Ali Akbar Khan. He entered the hindi film industry as an assistant for S. D. Burman. Later he started composing on his own. He became famous because of hum dono in 1961. Though he doesn't have a large number of films to his name, his works are really beautiful; a class apart.

In 1963 he composed music for the movie kinare kinare. The songs jab game ishq satataa hain and dekh li teri khudai can be found on musicindiaonline.com. On the same site, all the songs from the movie gaman are available. Raat bhar aapaki yaad aati rahee sung by Chhaaya Ganguly is a personal favourite. Missing on the site is the beautiful song raat bhi hai kuchh madhdham madhdham sung by Lata (don't know movie name). Jaidev was a true genious and remains one of my all time favourite composers.

Writing style

2005-05-17T05:47:00.001-07:00

I never liked my own style of writing. Just when I was trying to figure out what were the problems with it, I came across some other blogs. At least a few simple things I need to follow. Top of them is writing complete sentences! Casual sentences with only verbs, or only adjectives seriously hamper the flow of an article. At least that thing will be corrected from this post onwards.

In Marathi, I love the writing style of Govind Talvalkar, Anant Bhalerao and Vyankatesh Madgulkar. Both Talvalkar and Bhalerao were editors of renowned Marathi dailies. Their styles are simple, but still almost impossible to imitate. Madgulkar also had a very simple and effective style. According to PuLa, when you are reading any of Madgulkar's works, you feel as if he is talking to you. And that's where the success of his style lies.

Another stylish author is VaPu Kale. Though I am not a fan of him (in fact, I dislike him) his style is definitely one of the best. Few other names that should be added to list of stylish writers are Shirish Kanekar, Chi. Vi. Joshi and Mangala Godbole.(I can remember only these name right now). Among other editors whom I have read, Arun Tikekar and Madhav Gadkari are quite impressive.

Dan Brown

2005-05-15T11:10:00.000-07:00

Like most of the people, first I read the Da-Vinci code. It was marvellous! Naturally, I started looking for his other works. Laid hands on 'deception point'. This book is also quite nice. But then 'digital fortress' happened. Utterly hopeless one. Reluctantly got "angels and demons". (Now, if I can spend time on those third-rate Sidney Sheldon novels, why not angels and demons? ) Boring and lengthy.

But then, as an author Brown's progress is remarkable. From a terrible book like digital fortress, he's travelled up to the Da-Vinci code. Heard that next Robert Langdon book is in pipeline.

R. K. Narayn

2005-05-15T11:02:00.000-07:00

Currently am under the influence of Malgudi.

Sunday Night

2005-05-15T10:46:00.000-07:00

Just listened to a sarod recital on AIR in ravivasariya sangit sabha. After that tam songs are coming on FM. Ahem!

"Hello World!"

2005-01-07T06:43:00.000-08:00

Never thought I'd write anything on my own without anybody forcing me for it!
Haven't been able to even properly create webpage on institute site, let alone maintaining it.
Laziness.

It's always a great pleasure to find a good book. It's true of nicely written academic books as well. Today read few topics from " Survivable mesh networks " by W.D.Grover(PH-PTR). The subject has been beautifully treated.

Also reading " haravlele diwas [eka maaji communistache atmanivedan]" (Marathi, by Prabhakar Urdhvareshe). Rare one to get.May be out of print now. At times though the book beomes biased, makes a good read overall.

Wish to write here in Marathi. Don't know how to use Devnagari script here.